غزل نمره ۰۳۲
مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلان
خدا که صورت ابروی دلگشای تو بست
گشاد کار من اندر کرشمههای تو بست
مرا و سرو چمن را به خاک راه نشاند
زمانه تا قصب نرگس (زرکش) قبای تو بست
ز کار ما و دل غنچه صد گره بگشود
نسيم گل چو دل اندر پی هوای تو بست
مرا به بند تو دوران چرخ راضی کرد
ولی چه سود که سررشته در رضای تو بست
چو نافه بر دل مسکين من گره مفکن
که عهد با سر زلف گرهگشای تو بست
تو خود وصال (حیات) دگر بودی ای نسيم (زمان) وصال
خطا نگر که دل اميد در وفای تو بست
(هم از نسیم تو روزی گشایشی یابد
چو غنچه هرکه دل اندر پی هوای تو بست)
ز دست جور تو گفتم ز شهر خواهم رفت
به خنده گفت که حافظ برو که پای تو بست
دل ما به دور رویت ز چمن فراغ دارد ۱۱۷
کسی که حسنِ خط دوست در نظر دارد ۱۱۶
درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد ۱۱۵
همای اوج سعادت به دام ما افتد ۱۱۴
بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد ۱۱۳
آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد ۱۱۲
عکس روی تو چو در آینهی جام افتاد ۱۱۱
پیرانهسرم عشق جوانی به سر افتاد ۱۱۰
دیریست که دلدار پیامی نفرستاد ۱۰۹
خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد ۱۰۸
حسن تو همیشه در فزون باد ۱۰۷
تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد ۱۰۶
صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد ۱۰۵
جمالت آفتاب هر نظر باد ۱۰۴
روز وصل دوستداران یاد باد ۱۰۳
دوش آگهی ز یار سفرکرده داد باد ۱۰۲
شراب و عیش نهان چیست کار بیبنیاد ۱۰۱
دی پیر میفروش که ذکرش به خیر باد ۱۰۰
دل من در هوای روی فرخ ۰۹۹
اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح ۰۹۸
Create your
podcast in
minutes
It is Free
این نقطه
Your Sleep Guru Podcast
Anxiety Slayer™ with Shann and Ananga
Men Do Talk Podcast
The Dr. John Delony Show